1812

เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ตามหน้าที่ของหนึ่งในกรรมการค่ายอาสาพัฒนา แห่งคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทำให้ผมต้องทิ้งกรุงเทพทั้งที่ยังมีงานอีกมาก ขึ้นไปเพชรบูรณ์เพื่อหา"Site" สำหรับออกค่ายอาสาในช่วงตุลาคมที่จะมาถึง ผมเดินทางพร้อมเพื่อนอีกคนคือ ไอ้ฟิวส์ และน้องปีสองอีกคนคือ ไอ้ปอ

หาSiteค่ายทำยังไงน่ะเหรอ ก็ไม่ยากหรอก ตอนแรกเราก็ให้พวกผู้หญิงติดต่อให้ มันก็สุ่มๆเอาตามแผนที่ กะว่าตรงไหนจะกันดารๆขาดแคลนโรงเรียนหรืออาคารสำหรับชุมชน จากนั้นพวกเธอก็จะส่งเราไป เราก็มีแค่ชื่อตำบลกับเบอร์ติดต่อเท่านั้น ครั้งแรกที่ไปSurvey ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะเพราะเราไปที่ไหนก็ไม่รู้ จะมีคนมารับเรารึเปล่าก็ไม่รู้เลย แต่พอไปครั้งที่สอง ครั้งที่สาม มันก็ชินไปเอง

สำหรับ Site ในฝันสำหรับการออกค่าย แน่นอนต้องเน้นสภาพอากาศกับวิวทิวทัศน์เป็นสำคัญ เพชรบูรณ์แม่งขอบอกเลยว่าสวยมาก อยู่กลางหุบเขา อากาศดีทั้งวัน แต่... อย่าที่บอก เรามาออกค่ายสร้าง แล้วแต่ละที่ที่ผมไป ก็มีอาคารเรียนสวยงามอยู่แล้ว แม้ส่วนใหญ่จะอยู่ในสภาพไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร คือ ถึงเราจะไปออกค่ายที่นั้น เทียบกับความคุ้มในทุกๆด้านแล้ว ชีวิตพวกเค้าก็คงดีขึ้นไม่เท่าไหร่ เพราะจากคำของไอ้จิน ประธานค่าย คือ ค่ายเราเน้นความต้องการและความจำเป็นของหมู่บ้านเป็นสำคัญ สรุปว่าทุกๆที่ที่ผมไปในเพชรบูรณ์นั้นความจำเป็นของการออกค่ายยังเทียบกับค่ายก่อนๆที่เคยจัดไม่ได้ สรุป2วันที่ไปมานี้ "Mission Fail"

ผู้ร่วมชะตากรรม ไอ้ฟิวส์กะน้องปอ

แต่ก็สนุกดีนะผมว่า ได้ไปในที่ๆสวยๆ ใช้ชีวิตแบบเรื่อยๆ ตอนเราไปก็ติดต่อปลัดอำเภอไว้ ก็เลยได้ไปนอนในที่ว่าการอำเภอ ด้วยความครึ้มใจของพวกผมเอง ไอ้ฟิวส์จัดการซื้อเบียร์ไปนั่งกินกันข้างที่ว่าการอำเภอ คนที่ผ่านไปมาคงงงเหมือนกันว่าไอ้พวกนี้แม่งเป็นใครวะ??? ไอ้น้องปอแม่งก็เหมือนไม่ได้ไปกับพวกผม แม่งพูดน้อยห่าๆๆ ก็ดี ได้พักชีวิตเมืองหลวงซักสองวัน สบายใจดี ว่าแล้วก็กลับมาลุยงานต่อดีกว่า