1812

นับเป็นเวลาเกือบอาทิตย์ ที่ผมนั่งจ้องบล็อคของตัวเอง เพราะไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไปดี
ในเมื่อชีวิตสองเดือนที่ผ่านมา มันมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน
ผมนั่งลง จุดบุหรี่สูบ แล้วเริ่มพิมพ์ตัวอักษรที่ไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไร

๑
ผมเรียนจบแล้วครับ

ผมอยากบอกทุกคนที่ผมเจอ แม้กระทั่งแม้ค้าขายกาแฟที่ผมซื้อกินทุกเช้าก่อนขึ้นรถเมล์ไปคณะ
ถามว่าชีวิตช่วงที่ผ่านมามันเป็นอย่างไรบ้าง ก็คงตอบได้แค่ว่ามันหนักและเหนื่อยมาก
และสุดท้ายมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เพียงเพราะผมไปมัวหลงทางอยู่กับอะไรบางอย่าง ตั้งแต่เริ่มต้น จนวินาทีสุดท้าย
ผมก็ยังเจอเรื่องสับสนทุกข์ใจจากเรื่องของหัวใจ เข้ามายุ่งวุ่นวาย จนผมอดที่จะคิดไม่ได้
ได้แต่พยายามทำเวลาปัจจุบันให้ดีที่สุดเท่านั้น

ผมเรียนจบมาด้วยความรู้สึกเบลอๆ
ไม่รู้ว่าตัวเองได้ลงแรงไปเต็มที่หรือเปล่า หรือว่าเหนื่อยเพราะใจไม่แข็งแรงพอไปเอง
พอเห็นเพื่อนๆได้คะแนนดีกัน ก็บอกตัวเองว่ากูยังดีกว่าคนอื่นอีกตั้งเยอะ ทีสิสไม่ได้กำหนดชีวิตมึงทั้งชีวิตนะเว้ย

ใช่ ทีสิสไม่ได้กำหนดชีวิตเราทั้งชีวิต

มันก็แค่ครั้งหนึ่งที่เราจะเป็นจะตายกับมัน แต่เมื่อผ่านมาแล้วมันก็เป็นอะไรเพียงนิดเดียว
เหมือนกับการสอบเอนทรานซ์นั่นแหละ

อาจจะดูน่าขัน ถ้าผมจะบอกว่าผมได้เกรด B+
แน่นอน นี่ถือว่าเป็นเกรดที่ดีมากๆแล้วหล่ะ
แต่สำหรับคนอย่างผมที่ได้ A วิชาออกแบบมาตลอดตั้งแต่ปีหนึ่ง
มันก็แค่เสียดายน่ะ

แต่ ทีสิสไม่ได้กำหนดชีวิตเราทั้งชีวิต

ปล.ไปแอบดูงานวิทยานิพนธ์ของผมได้ที่ bo1812.multiply.com ครับ

๒
พบเจอและลาจาก

ในชีวิตทุกคน ผมเชื่อว่าคงต้องเคยรู้จักใครสักคน ที่กอดคอไปไหนต่อไหน รับฟังกันทุกอย่าง แต่พอมาถึงเวลาที่ต้องแยกจาก ก็อาจไม่ได้เจอกันอีกเลย จากเพื่อนสนิท อาจกลายเป็นแค่เพื่อน คนรู้จัก จนวันนึงเราอาจจะจำหน้าหรือชื่อเค้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทำไมต้องเป็นอย่างนั้นด้วยนะ

ผมเองบางครั้ง เมื่อเจอเพื่อนที่ครั้งนึงเคยรู้จัก เดินผ่านกันตามห้างหรือบนรถไฟฟ้า ผมจะพยามเดินหนีพวกเค้าซะ เพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้าแค่การพูดว่า "เป็นยังไงบ้าง""ทำอะไรอยู่" แล้วกระอักกระอ่วนที่จะพูดจากันต่อ

ผมไม่รู้ว่าเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันห้าปี ต่อไปใครจะไปทำอะไรกันบ้าง มันจะแยกย้ายยิ่งกว่าตอนมัธยมไหม แล้วถ้าเรากลับมาเจอกันอีกครั้ง เราจะเปิดใจพูดจากันเหมือนอย่างที่เป็นอยู่มั๊ยนะ

ผมแค่ต้องกลัวการลาจาก

เพียงวันนี้ ผมได้คุยกับเพื่อนคนนึง ที่ลบเบอร์ผมออกจากมือถือไป
เค้าอาจคิดว่าผมกำลังมีเพื่อนคนใหม่ หรือลืมความสำคัญของเค้าไปแล้ว
แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย และผมเสียใจมากๆที่ปฏิเสธความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนที่ผมมีใจให้

สุดท้าย ผมก็แค่กลัวการลาจาก

๓
ตัวสำรอง

ผมเคยนั่งอยู่ข้างสนามรักบี้ เห็นเพื่อนตัวเองกำลังแข่งและชนะ ทุกคนเข้าไปกอดคอดีใจกัน แต่สุดท้ายชัยชนะนั้นผมไม่ได้มีส่วนร่วมเลยแม้แต่นิด และกลับมาคิดว่าก็เพราะตัวเองเป็นแค่ตัวสำรอง สมควรจะได้รับการปรบมือยกย่องเช่นนี้หรือ

มีสองตัวเลือก
คือผมจะต้องพยามซ้อมให้หนักจนเป็นตัวจริงให้ได้
หรือยอมรับสภาพตัวสำรองนั้นซะ เมื่อเพื่อนเจ็บก็เข้าไปเล่นแทน และดีใจด้วยกัน เพราะเราเป็นทีมเดียวกัน

ใช่ ผมเลือกอย่างที่สอง และผมภูมิใจกับมัน

แต่นั่นคือเกมกีฬา

เพราะกับความรักมันไม่ใช่ ไม่มีใครอยากเป็นตัวสำรอง
จะโทรหาได้เมื่อคุณไม่อยู่กับแฟน จะไปเที่ยวกับคุณได้เมื่อแฟนคุณไม่อยู่

ผมเจอเรื่องเช่นนี้มาสองครั้งติดต่อกัน
ผมเผลอใจรักใครง่ายไปนั่นเอง

แต่ทั้งสองครั้งมันต่างกัน

เพราะครั้งแรก เขาวางตัวให้ผมรู้ว่าผมมีสถานะเพียงแค่เพื่อน พยามไม่ให้ผมคิดอะไรมากกว่านั้น
และผมพยามตัดใจจากเค้า จนมาเจอกับอีกคนหนึ่ง
ที่คราวนี้เข้าทั้งแสนดี น่ารัก เข้าใจผมทุกอย่าง และคิดถึงผม อยากอยู่กับผม
แต่เพราะเขามีแฟนแล้ว (และที่แย่กว่าคือเขาอยู่ห้องเดียวกับแฟน)

มันเป็นความเขลาของผมเอง ที่เผลอปล่อยใจไปรักเขา และก็ต้องมาเจ็บเองอยู่แบบนี้
แต่ก็ดีที่พยามหนีตัดใจมาซะก่อน

ผมเองไม่อยากเป็นตัวสำรองครับ

๔
ตราบาป

คุณเคยทำเรื่องเลวร้ายแบบที่ไม่ควรให้อภัยมั๊ยครับ
จนทุกคนตราหน้าว่าคุณเป็นคนชั่ว จนไม่สามารถสบตาใครได้อีก

ผมตกอยู่ในสภาวะนั้นเกือบหนึ่งปี

และสภาวะนั้นยังไม่สิ้นสุด ตราบใดที่ผมไม่หนีไปจากสังคมนี้

มีเพื่อนหลายคนมาปลอบและพยามเข้าใจในจุดที่ผมเป็น
แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี

สิ่งสุดท้ายที่ผมทำได้ตอนนี้ คือพยามทำตัวเป็นคนดีให้ได้มากที่สุด สำหรับช่วงเวลาที่เหลืออยู่

แต่ผมมีความเชื่ออยู่อย่างนึงว่า ความผิดพลาดในคราวนั้น เป็นครูสอนผมครั้งใหญ่
ให้ผมเลิกใช้ชีวิตในแบบที่เป็นอยู่ และควบคุมตนเองไม่ให้ไปทำร้ายใครอีก
ผมจะพยามเป็นคนใหม่ให้ได้ครับ

ไม่ว่าคุณจะได้อ่านหรือไม่ ผมอยากขอโทษคุณจากทั้งหมดของจิตใจ
และสิ่งสุดท้ายที่ผมทำได้ตอนนี้ คือพยามทำตัวเป็นคนดีให้ได้มากที่สุด สำหรับช่วงเวลาที่เหลืออยู่ครับ

๕
ผมจะไปทางไหนดีครับ

เหมือนผมเดินมาตามถนน แม้บางทีจะเดินออกไปบ้างแต่ก็รู้ว่าจะกลับมาที่ไหน
แต่ตอนนี้เหมือนผมเดินออกมาสุดถนน และเจอทุ่งกว้าง

ผมจะไปทางไหนดีครับ

มันกว้างเกินไปสำหรับผม หรือผมไม่กล้าเดินต่อไปยังข้างหน้ากันแน่

คงจะดีและคงอุ่นใจ ถ้ามีใครสักคนจับมือเดินไปด้วยกัน
ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ

Falling Slowly - Ost.Once

ปล.ผมเปลี่ยนตีมใหม่แล้วนะครับ เพราะตีมเก่ามันซึมเศร้าไปหน่อย ถ้าใครยังเห็นเฮดสีดำกด f5 ครับ