1812

"แต่ถ้าเธอฟังเพลงนี้เพลงที่เขียนเพื่อเธอเท่านั้น
เพื่อเธอเข้าใจความหมายแล้วใจจะได้มีกันและกัน"

นี่คือหนังเรื่องที่สามของมะเดี่ยวที่ผมได้ดู และแน่นอนผมรักหนังของเขาทั้งสามเรื่อง ไม่ใช่แค่นั้นผมยังชอบบทของบอดี้ศพ#19 นั่นหมายถึงผมชอบงานเขียนบทของเขาด้วยเช่นกัน ผู้กำกับคนนี้เริ่มไม่ธรรมดาอีกแล้วในสายตาผม โดยเฉพาะประโยคที่สวยงามและลึกซึ้งในเพลง"กันและกัน"

หลังจากคลั่งไคล้กับ 12 และ 13 เกมสยองมาแล้วก็ตั้งตารอดูเรื่อง 14 อย่างใจจดจ่อ แต่มาได้ข่าวว่ามะเดี่ยวจะหยิบเอาพล็อตเรื่องนึงที่เคยเสนอแต่ไม่ผ่านมาทำ โดยเป็นเรื่องรักของเด็กชายวัยรุ่นสองคน ผมก็เริ่มรอตั้งแต่วันนั้น ว่าผู้กำกับหนังจิตโหดอย่าง 13 เกมสยองจะกำกับหนังรักแล้วเป็นอย่างไร (ผมรู้สึกเหมือน ปาค ชาน วุค ที่เปลี่ยนจากไตรภาคแห่งการล้างแค้นอย่าง old boy ไปทำหนังรักอย่าง i'm a cybog but that's ok ยังไงไม่รู้) เรื่องนี้ถ่ายทำตั้งแต่ปีที่แล้วและเปิดฉายรอบวงในในเดือนที่ผ่านมา แต่สุดท้ายผมได้ดูมันจริงๆเมื่อวันแรกที่เข้าฉายเมื่อพฤหัสบดีที่ผ่านมา

"โดน" นี่คือความรู้สึกแรกที่ได้ดู พาลเอานึกถึงคำพูดของพี่คนนึงที่บอกว่า "พี่ว่าโบ้ควรไปดูหนังเรื่องนี้นะ มันเหมือนชีวิตโบ้มาก" เป็นอย่างนั้นจริงๆ ชีวิตผมเหมือนโต้งในแง่ผมมีครอบครัวที่ต้องแคร์ และไม่พร้อมรับการเปลี่ยนแปลงเรื่องอื่นๆอีกในชีวิต ผมก็ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร และผมก็ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นเดียวกับโต้ง ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเฉยๆเท่านั้น

ผมคงไม่ได้เล่าเรื่องราวของหนัง เพราะเรื่องนี้ต้องไปสัมผัสเองแบบเปิดใจเท่านั้น นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเด็กชายสองคนรักกัน แต่มันคือหนังรักหลายชีวิต พ่อกับแม่ที่ทะเลาะตบตีกัน แต่จริงๆทั้งคู่ก็ยังรักกัน, หญิงสาวที่ทิ้งบ้านเกิดมาเพื่อเรียนและหางานในเมืองหลวง โดยคิดว่าจะไม่กลับบ้านเด็ดขาดหากไม่ได้ดี, เรื่องรักของวัยรุ่นที่มีภาพฝันอันสวยงาม แต่เปราะบาง เพราะเค้ากำลังเรียนรู้ว่าสิ่งที่เค้าฝัน มันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด นี่คือเรื่องรักที่ตรงกับการโปรโมตในประโยคที่ว่า"ไปดูหนังเรื่องนี้กับทุกคนที่คุณรัก"

แอบขำนิดหน่อยที่เมื่อวานเปิดดูเว็บพันทิพ แทบหากระทู้อื่นไม่เจอ มีแต่รักแห่งสยามเต็มไปหมด ไม่ว่าใครจะว่าร้ายหรือดี จะโทษว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือข้อผิดพลาดหรือจงใจ แต่สุดท้ายนี่คือ talk of the town ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะทำให้คนดูเพิ่มขึ้นหรือลดลงนะ เพราะผมว่าตามจริง นี่คือหนังไทยที่ดีที่สุดที่เคยดู แต่การโปรโมตด้วยการปิดบังความจริงบางอย่าง ทำให้เมื่อถึง"ฉากนั้น" มันแทบจะกลบเรื่องทั้งหมดของหนังไปเลย

แต่ท้ายที่สุดไม่ว่ายังไง เราไม่ควรจูบกับใครในบ้านตัวเอง ที่รู้อยู่ว่าพ่อแม่แอบมองเราตลอดเวลานะครับ

ตัวละครรุ่นใหญ่ทั้งสามคน มีมิติและมีพลังมาก ผมเองก็โดนกับเรื่องครอบครัวไม่ใช่น้อย ฉากไข่พะโล้นั่น รวมถึง"เหนื่อยมั๊ยแม่" ผมชอบความรู้สึกของสินจัยที่ว่า ฉันไปทำอะไรผิด ยิ่งฉันประคับประคองพยามทำให้มันดีขึ้นเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ จนไม่สามารถจะรับเรื่องผิดหวังได้อีกแล้ว ผมว่าโต้งก็คงรับรู้ได้ตรงนั้น ถึงได้พูดประโยคนั้นในตอนจบ ที่ทำให้มิวได้เข้าใจสิ่งที่ตัวเองอยากรู้แต่ไม่อยากถามมาตลอด

"เราคงเป็นแฟนกับมิวไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รักมิวนะ"

วันนึงเราจะรู้ว่า เราเปราะบางเกินกว่าจะอยู่คนเดียวได้

ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง
กันและกัน(Live ver.)-วิชญ์วิสิฐ หิรัญวงษ์กุล