1812

นับเวลาจากนี้ไม่เกิน 7 ชั่วโมง เครื่องบินลำสุดท้ายจะลงจอด ณ สนามบินดอนเมืองและเป็นการปิดฉากการทำงานของท่าอากาศยานแห่งนี้ ที่รับใช้ชาติมากกว่า 92 ปี นับว่านานกว่าชั่วอายุคน ผมผูกพันกับสนามบินดอนเมืองมาก เพราะมันอยู่หน้าบ้าน!!!! ตั้งแต่เด็กก็ได้ยินแต่เสียเครื่องบิน เช้าเย็น โดยเฉพาะโรงเรียนผม (สาธิตเกษตร) เป็นจุดที่เครื่องบินที่ขึ้นจากรันเวย์จะกลับลำเพื่อขึ้นทางเหนือ ดังนั้นจะมีเสียงเครื่องบินมาให้เราได้ยินตลอดเวลา เรียกว่าเกือบทุกครึ่งชั่วโมง ทำให้เกิดการเล่นอย่างนึงขึ้นมา คือการ"คีบเครื่องบิน"

เวลาจะไปไหนมาไหน ไปรับใคร ไปส่งใคร ก็สบายมากๆ เพราะแค่5นาทีจากบ้านก็ถึงสนามบินแล้ว แต่หลังจากนี้คงต้องออกจากบ้านก่อนเวลาเป็นชั่วโมง-สองชั่วโมง กว่าจะเดินทางไปถึงสุวรรณภูมิ หลังจากนี้หน้าบ้านเราก็คงเงียบเหงา รถก็คงไม่ติดทั้งคืนอีกแล้ว ฝุ่นที่มักจะฟุ้งเข้าบ้านอันเกิดจากการขึ้นลงของเครื่องบิน ก็คงจะลดลง เด็กรุ่นน้องในโรงเรียนก็คงจะมีสมาธิขึ้น ที่พิมพ์มานี่เหมือนจะเป็นข้อดีนะ แต่คิดแล้วใจหายเหลือเกิน

ก็คงเหมือนคน เมื่อถึงจุดนึงที่ไม่สามารถทำงานได้อีกต่อไป ก็ต้องเกษียณตัวเองลง ปล่อยให้คนรุ่นใหม่เข้ามาทำงานแทน เนื่องจากสนามบินดอนเมืองไม่สามารถขยายตัวรองรับการพัฒนาได้อีก อันเนื่องจากขีดจำกัดของพื้นที่ ดังนั้นหากมองว่าเรากำลังจะก้าวขึ้นเป็นศุนย์กลางการบินในภูมิภาค เราก็ต้องหาพื้นที่เพื่อสร้างสนามบินแห่งใหม่

สำหรับสุวรรณภูมิ ผมได้มีโอกาสไปศึกษาดูงานหลายครั้ง เนื่องจากเป็นอาคารขนาดใหญ่ที่มีเทคโนโลยีในการก่อสร้างสูง แล้วจะมาวิเคราะห์หลายๆอย่างให้ฟังในโอกาสหน้า แต่สำหรับวันนี้ คงต้องขอลาก่อน"สนามบินดอนเมือง" ขอบคุณที่โตมาด้วยกัน

ปล.ขอบคุณภาพจากคุณ junecnx ในเวบwww.pantip.com ครับ